Ik merk dat ik de laatste tijd een beetje prikkelbaar ben. Ik laat het niet uiten maar van binnen vreet het gewoon weg. Het is zo erg dat ik tegen mezelf begin te praten. Dus heb ik besloten mijn ergenissen even naar mijn blog te smijten. *haalt diep adem* Hier gaan we!
Ik erger me aan mijn collega... - die grapjes verteld die niet grappig zijn; - zijn teringzooi (dat is het echt) nóóit opruimt; - overal met massa, poeder en water knoeit en lekker laat liggen; - niet meer doet dan het minimale aan werkzaamheden; - dingen niet afrond aan het eind van zijn dienst (en dan mag ik het opknappen en mag dan lekker overwerken),
Ik erger me aan 99% van de vrouwelijke karakters in The Wheel of Time. Volgens mij heeft Robert Jordan een heel vertekend beeld over vrouwen. Als echte vrouwen zo zouden zijn, zou de populatie van de wereld afhankelijk zijn van de geilheid van mannen. Wat duidelijk nodig is om überhaupt in dezelfde kamer te willen zijn met een vrouw. Laat staan dat er sprake kan zijn van liefde. Bye, bye valentijnsdag. Zijn mannelijke karakters hebben het er constant over dat ze vrouwen niet begrijpen. Nou, ik kan je vertellen dat ik Robert Jordans versie van vrouwen óók niet begrijp. Ik ben net klaar met Lord of Chaos en begon me zó te ergeren aan Nyneave en Elayne. Wie denken dat stelletje dozen wel niet dat ze zijn. Eerst loopt Elayne Mat de hele tijd het leven zuur te maken (dat is al onbegrijpelijk) en dan durft ze HEM irritant te noemen. Trut, kijk eens in de spiegel! En dat gezeik over die stomme schaal. WIJ moeten het vinden, want WIJ zijn er achter gekomen dat we het nodig hebben. Jezus! Wel eens over samenwerken gehoord? Stelletje dozen! En maar zeuren, zeuren, zeuren. Ik had al eerder gehoord van mensen dat ze de vrouwelijke karakters in WoT een stelletje viswijven vinden en dan zei ik altijd (in mijn onschuld (ik was net 16)): "Nee joh, het zijn gewoon sterke vrouwen." Tsss, sterke vrouwen m'n reet! Het zijn gewoon een stel kinderen dat gewend is hun zin te krijgen en als er niet wordt meegewerkt gaan ze zeuren en moet iedereens leven maar zuur gemaakt worden. Ik heb hier maar 1 ding aan toe te voegen: Thank the Mighty Robert Jordan for Min! Amen!
Ik denk dat ik nu wel redelijk uitgeraasd ben. Er zijn nog honderden dingen waar ik me aan erger maar die zijn niets in vergelijking met het hierbovenstaand.
* knuff aan mijn engeltje; je bent lief! * knuff aan Nora en Priscill; nog naar de bios he? * knuff aan mijn engelenkindje; volgens mij weet je al wie ik ben maar dat maakt niet uit. *knuff aan iedereen die ik vergeten ben.
