Zo, hier weer een update van mij. Gelukkig dit keer niet gerelateerd aan muziek of film, want er gebeurd meer in mijn leven dan alleen dat. Goddank!
Afgelopen woensdag hebben we (mijn zus en ik) onze paarden een scheerbeurt gegeven. Voor mijn zus haar paard, Olaf, was het al de tweede keer dit jaar. Niet te geloven hoe snel dat haar groeit zeg! Voor mijn eigen paard was het überhaupt de eerste keer ooit dat we ons gingen uitleven op hem met een scheerapparaat. En aangezien mijn paard, Zaphyr, nogal een mietje is die alles eng vind (je wilt niet weten hoe lang het geduurd heeft vooraleer hij een keertje stopte met weg stuiven als ik een deken op zijn rug wilde gooien) hadden we van te voren informatie ingewonnen bij de paardenarts wat we het beste konden doen om hem rustig te houden. Het advies was hem te sederen met een soort gel die je in zijn mond kan spuiten, en daar wordt hij dan rustig van. In de spuit waar de gel inzit (voor de kenners: net zoiets als een wormenkuurspuit) zitten 10 doses. Dus wij eerst rustig proberen met drie doses. Maar ik vond hem nog iets te alert voor mijn smaak dus maar twee doses bijgegeven. En toen stond hij lekker te sukkelen aan zijn halster. Dus wij het scheerapparaat pakken, aansluiten en dan aan zetten. Nou, zodra dat ding herrie ging maken zag ik zijn oren al draaien. En het werd nog mooier toen het ding tegen zijn buik aan werd gehouden. Acuut was meneer weer wakker en stoof naar voren en - omdat hij met zijn halster aan twee kanten vast zat aan poets gespen - omhoog. Meteen scheerapparaat weer uitgezet. Maar ja, ondertussen was er al een stuk haar bij zijn buik weggeschoren. En zo kan je een paars ook niet laten lopen. Dus, wij de laatste 5 doses van het kalmeringsmiddel erin gejast en maar verder gegaan met Olaf. Want die moest immers ook geschoren worden en kon Zaphyr wennen aan het geluid zonder we aan zijn lijf zaten. Na een half uur hadden we Olaf grotendeels weer van zijn dikken vacht ontdaan en besloten we weer eens te gaan proberen met Zaphyr. Ik heb toen zijn hoofd vastgepakt om hem te kalmeren mocht hij in paniek raken en mijn zus begon met scheren. De eerste momenten leek het wel of hij weer weg wilde stuiven maar ik bleef hem sussen en op hem in praten dat het goed was en dat hij rustig moest zijn. En wonderwel na een tijdje wende hij aan het trillende gevoel en volgens mij begon hij het zelfs wel lekker te vinden. Op een gegeven moment stond hij gewoon te doezelen terwijl we met hem bezig waren, al had dat ook wel een beetje te maken met het kalmeringsmiddel natuurlijk. En nu wat foto's van het resultaat:
